หากเรามองความฝันว่ามันห่างไกล เหนื่อยและท้อจนมันเหนื่อยใจ 
นานแค่ไหนเมื่อไรจะถึงมัน 
ต้องนั่งอมความทุกข์ ที่ต้องทุ่มเทฝ่าและฟันให้ถึงจุดนั้น
จนลืมมองความสวยงามรอบกาย
 




เพราะฉันคิดว่ามันน่าเสียดาย ที่ต้องเอาชีวิตไปผูกมัดจนทุกข์อย่างนั้น 
บางครั้งที่เราตั้งใจมากไป มันก็ทำให้เราลืมสิ่งนี้ไป






ควาฝันนั้นทำให้เรามีความสุขก็พอแล้ว ไม่ต้องกังวลที่จะก้าวไป 

เพราะทางที่เดินมีเรื่องราวมากมายให้ไขว่คว้า
 "รอยยิ้มมีค่ามากกว่าเส้นชัย" 

 



เปลี่ยนจากความคิดเดิมๆ ที่มีเปิดใจรับเรื่องราวดีๆ 
ข้างทางนี้ยังมีสิ่งสวยงาม 
ไม่ต้องไปคิดกังวลมากมาย ปล่อยความฝันสบายๆ 
ค่อยๆเดินสักวันจะถึงเอง